Teknik dışında kalan her şey…
Haftaya iyi haberler ile başlayamadık ne yazıkki.
Amcamlarda bulunan Babam, yürüş yaparken rahatsızlanmış. Pazartesi yapılan tetkiklerde kalp damarların biri tamamen, diğerlerinin ise %90 tıkalı olduğu anlaşıldı.
Çarşamba sabahı yapılacak by-pass operasyonu ile tıkalı damarları değiştirmeye çalışacaklar.
Şu an Tuzla’da GİSBİR hastanesinde 4402 numaralı odada yatmakta.
Edit: 4416 ya aldılar
Babam’a Allah’tan acil şifa diliyorum. İnşallah bu durumu atlatacak.
Kariyer yolunda ilerleyen bir grup yeni mezun, eski üniversitelerindeki profesörlerini ziyaret için bir araya gelirler.
Sohbet, sonunda işin ve hayatın stresinden şikâyetleşmeye döner.
Misafirlerine kahve ikram etmek isteyen profesör mutfağa gider ve yanında büyük bir termos içinde kahve ve porselen, plastik, cam, kristal olmak üzere değişik tarzda ve ucuz görünenden, pahalı ve hatta çok özel olanlarına kadar değişik kahve bardakları ile gelir.
Herkes bir bardak secince, profesör şöyle söyler : ‘Fark ettiyseniz, tüm pahalı görünen bardaklar alındı ve geriye ucuz görünümlü, sade bardaklar kaldı. Kendiniz için en iyi olanı istemeniz normal olsa da, bu sizin stresinizin ve problemlerinizin kaynağı aslında. Emin olun ki, bardağın kendisi kahvenin kalitesine hiç bir şey katmaz. Çoğu zaman, sadece daha pahalıdır ve hatta bazı durumlarda da içtiğimizi saklar. Hepinizin aslında istediği kahveydi, bardak değil, ama bilinçli olarak en iyi bardaklara yöneldiniz ve sonra birbirinizin bardağına bakmaya başladınız.
Sunu bir düşünün: Hayat kahvedir. Is, para ve toplumdaki konumunuz da bardaklar. Onlar hayati tutmak için sadece araçlardır ve seçtiğimiz bardak yasadığımız hayatin kalitesini belirlemediği gibi değiştirmez de. Bazen sadece bardağa odaklanarak Tanrının sunduğu kahvenin tadını çıkarmayı unuturuz. Kahvenizin tadına varın! En mutlu insanlar her şeyin en iyisine sahip değildirler.
Sadece her şeyin en iyi şekilde tadını çıkartırlar.
Not: Hikaye için Uğur AKKAYA arkadaşıma teşekkür ederim.
Uzun süredir aradığım Çağdaş Türkü yorumunu sonunda bugün bulabildim. Çok güzel valla…
Rami kışlası kapısı
Islak yıldızlara bakar
Sarı duvarlar ardında
Askerler gülleri bekler
Rami kışlası kapısı
Ardında kapalı düşler
Işır gecenin koynunda
Doğunca ıslak güneşler
Malatyalı Vanlı Muşlu
Bir ranzada kurumuş üçlü
Benim sevdam daha içli
Diye yarışır yürekler
Kimi yorgun kimi tekin
Kimi ağlayacak dokun
Benim günüm daha yakın
Diye yarışır yürekler
Yaşar MİRAÇ
Uzun süredir yazılım deneyimlerini paylaşabileceğim kişisel blog sitemden farklı bir site hayaliyle yanıp tutuşuyordum. Bu konu ile ilgili girişimlerim de olmadı değil hani. Ama biraz ihmal, biraz vakitsizlik ile ortaya bir türlü istediğim tarzda bir site çıkmadı.
Ve sonunda http://www.emeksepeti.com geldi.
Artık bu site üzerinde yazılım ile ilgili gördüğüm konuları yazmaya çalışcağım… (Tabi burayı da ihmal etmeden…)
Önceki tecrüblerden dilimdeki yanıklar geçmediğinden bu sitede hazır yazılmış bir uygulama kullanmaya karar verdim. Kendi uzmanlık alanımdaki teknolojileri kullanması nedeniyle “blog engine” kullanmaya başladım…
Sizleri de yazılımla ilgili yazılarımı takip ekmek üzere siteme davet ediyorum.
Gerçek olmasa da bu şehre akşam üstü uçarak girmek çok güzel bir deneyim…
Mevsim yaz, aylardan Ağustos ayı…
Riviera kıyısında küçük bir kasaba, yaz sezonu, ancak yağmur yağıyor, yani kasaba bomboş.
Herkesin borcu var ve kredi ile yaşıyorlar.
Şans eseri bir otele zengin bir Rus geliyor ve resepsiyona 100 $ bırakıp, odaya bakmaya çıkıyor.
Otel sahibi parayı hemen alıp, et marketine olan borcunu ödüyor.
Market sahibi 100$ kaparak, hemen toptancıya olan borcunu vermeye gidiyor.
Toptancı büyük bir sevinçle parayı alıp, kriz nedeniyle kredili hizmet veren son defa birlikte olduğu
fahişeye götürüyor.
Fahişe parayı alıp aynı otele giderek oraya olan borcunu ödüyor….
Ve o anda Rus müşteri odadan geri dönüyor ve odayı beğenmediğini söyleyip 100$ parasını alarak kasabayı
terk ediyor.
Rus müşterinin bu ziyaretinden somut olarak hiç para kazanan olmuyor, ancak
TÜM KASABA BORÇLARINDAN KURTULUYOR VE GELECEĞE ÜMİTLE BAKIYOR!!!
Gönderen Erhan Gocuklu arkadaşıma teşekkür ederim…
“Büyük dinimiz, çalışmayanın insanlıkla alâkası olmadığını bildiriyor. Bazı kimseler zamanın yeniliklerine uymayı kâfir olmak sanıyorlar. Asıl küfür, onların bu zannıdır. Bu yanlış yorumu yapanların amacı, İslâmların kâfirlere esir olmasını istemek değil de nedir? Her sarıklıyı hoca sanmayın, hoca olmak sarıkla değil, beyinledir.”
Mustafa Kemâl ATATÜRK
1923
Biricik dedemiz, ailemizin direği Hasan Bayram 2 Nisan 2009 Saat 5:17 de Hak’kın rahmetine kavuşmuş ve cenazesi ikindi namazında müteakip askeri törenle Zağnos Paşa Camiinden kaldırılmış ve Başçeşme mezarlığında bulunan aile kabristanına defnedilmiştir.
Tüm Bayram ailesinin başı sağolsun.
Bir süredir babaannem ve dedem tedavi görmek için İstanbul’da.
Nihayet uzun süredir yapmak isteyip de bir türlü denk getirip yapamadığımız ziyaret gezisini bu hafta sonu yapmayı başarabildik. Ziyaret gerçekten görülmeye değer sahneler vardı (Dedem ve Babaannem küçük torunlarını kucaklarına aldığında gözlerinde oluşan ışıltı gibi).
Sizler ile bu buluşmada çektiğim bazı fotoları paylaşmak isterim…
Çok etkileyici bir fotoğraf. İlk defa Babe I’m on fire şarkısının klibinde görmüştüm. Geçen google images de gezerken denk geldi… Siteye koymadan edemedim. İlgilenenler içni ufak bi de açıklama yazısı koydum. Çevirmeye vakit olmadığı için ingilizce, kusuruma bakmayın lütfen.
John McColgan
Two deer take refuge in the Butterfoot river as there forest home burns.
John McColgan, a BLM firefighter, took photos on August 6th, 2000 while fighting fires in the Bitterroot Valley of Montana. McColgan says he “just happened to be in the right place at the right time” with his Kodak DC280 digital camera.
This photo originally came to people via e-mail, with numerous forwards making its origin highly difficult to trace. It bore only the following message:
“This awesome picture was taken in Bitteroot [sic] National Forest in Montana on August 6, 2000. The photographer, John McColgan, is a fire behavior analyst from Fairbanks, Alaska. He took the picture with a digital camera. Because he was working at the time he took the picture he cannot profit from it; however, we feel the picture is a once-in-a-lifetime shot and should be shared.”
It was subsequently popularized and published in various journals.